Sunnudagsviðtalið er talsvert öðruvísi þessa helgi. Viðmælandinn er minn besti vinur og móðir barna minna og viðtalið tekið snemma morguns við morgunverðarborðið í Höfðabrekku 29 á Húsavík. Jóhanna Ásdís Baldursdóttir situr með kaffibollann og horfir yfir fjöllin handan flóans og húsið er enn hljótt áður en börnin vakna. Jóhanna er mikið náttúrubarn. Hún hefur næmni fyrir fegurðinni í kringum sig, birtunni sem breytist á fjallatoppunum, litunum í hafinu, rákunum sem vatnið dregur í sandinn. Að því leiti erum við hjónin ólík. Sjálfur fer ég oft of hratt yfir, horfi á stóru myndina og gleymi að gefa litlu hlutunum þann tíma sem þeir eiga skilið. Jóhanna minnir mig reglulega á að hægja á, taka inn augnablikið og vera til staðar. Við ræðum listina, náttúru, útivist og það hvernig ólík uppvaxtarsvæði móta mann.
Litir eru mér afar mikilvægir
Jóhanna hefur fengist við myndlist frá unga aldri. Hún fór í nám hjá listamanninum Erni Inga á Akureyri á unglingsárunum, hélt áfram á listnámsbraut í Verkmenntaskólanum á Akureyri og fór síðar í nám í skapandi greinum við Háskólinn á Bifröst.
„Ég vinn mikið með liti. Litir eru mér afar mikilvægir og mér finnst gaman að blanda saman björtum og skærum litum sem koma manni á óvart saman,“ segir hún.
Hún rifjar upp kennsluna hjá Erni Inga: „Ég man að Örn Ingi tók alltaf af mér svarta litinn. Hann hjálpaði mér að leyfa mér bjartari liti og ég bý að því enn í dag.“ Jóhanna segir að litapallettan heilli sig meira en formin. Litirnir tala beint til hennar.
Nýlega fékk hún að gjöf listaverk eftir kennara sinn. „Það hreyfði verulega við mér. Ég á honum svo mikið að þakka. Hann leyfði okkur nemendum sínum að blómstra, hverju á sinn hátt. Það var ekki fyrr en síðar sem ég áttaði mig á því að ég hafði aldrei séð listina hans á meðan ég var í náminu. Hann gaf okkur sviðið.“
Pizzabretti með sögu
Þessa dagana er Jóhanna afkastamikil í sinni myndlist og stefnir á sína fyrstu einkasýningu síðar á árinu. Hugmyndin er óvenjuleg og kviknaði útfrá fjölskyldusögu og því að gefa gömlum hlutum framhaldslíf.
„Við vorum að reka pizzastað í tvö ár og áttum fullt af gömlum pizzabrettum sem voru orðin lúin. Einn daginn fékk ég þá hugmynd að fylla þau af litum og landslagi. Það er mikil saga í þessum brettum, búið að skera margar pizzur á þeim og yfirborðið orðið ákveðið landslag út af fyrir sig.“
Hafið tengir okkur öll
„Ég horfi mikið á himininn og hef alltaf haft gaman af því að mála himin,“ segir hún. „En síðustu mánuði hef ég fært mig meira í hafið.“
Jóhanna brosir. „Ég er algjör fjörulalli. Alveg frá því ég var barn hefur mér liðið best í fjörunni.“
Tengingin við hafið á rætur að rekja vestur á firði. „Þegar ég var fyrir vestan var ég allt sumarið á bryggjunni eða í fjörunni. Stundum tókum við Björn Grétar bróðir minn árabátinn hans afa til að róa út úr höfninni í Álftafirði. Mamma og pabbi voru oftast upptekin í framkvæmdum við gamalt hús sem þau voru að gera upp og á sumrin fengum við tvíburarnir mikið frelsi til að fara um á Súðavík og kanna umhverfið.“
Jóhanna sér hafið sem lifandi veru og strandlengjan segir allskonar sögur: „Hvað er að koma og hvað er að fara? Hvaðan kemur þessi hlutur? Hafið tengir okkur öll.“
Fyrir nokkrum mánuðum uppgötvaði hún Eyvíkurfjöru og nú fer hún þangað flesta daga til að labba og taka inn náttúruna. „Það er mikill fjársjóður í henni, kuðungar, sérstakir steinar, falleg mynstur í sandinum. Ég verð eins og lítill krakki þegar ég sé krabba og krossfiska. Ég kem oft heim með fulla vasa af skeljum og steinum.“
Stundum situr selur úti fyrir fjörunni. „Mér finnst gaman að fylgjast með honum og ég held að hann sé að fylgjast með mér.“ Hún sækir innblástur í fjöruna, bæði andlega og í listinni.
Samverustundir í náttúrunni
Jóhanna hefur búið víða, í Súðavík, á Blönduósi, í Þrándheimi í Noregi, á Laugum í Reykjadal og á Akureyri, en áttaði sig nýlega á því að hún hefur verið á Húsavík hálft sitt líf.
„Ég hef mikla þörf fyrir útivist og það að búa á Húsavík gefur manni mörg tækifæri til að njóta náttúrunnar.“
Jóhanna segir tímann í Þrándheimi hafa mótaði hana sérstaklega. „Foreldrar mínir tóku eitt ár í námi þar þegar ég var níu ára. Við vorum mikið saman fjölskyldan og ég kynntist gönguskíðum og skautum. Allar helgar eru fjölskyldur að gera eitthvað saman og ég finn að það mótar mig í hvernig foreldri ég vil vera í dag. Ég vil skapa eftirminnilegar samverustundir í náttúrunni, hvort sem það er fjöruferð eða göngutúr upp í skóg.“
Það heldur áfram að birta yfir Skjálfanda. Börnin fara brátt að vakna og dagurinn tekur við. Kyrrðin við morgunverðarborðið tekur brátt enda. Þarna finnst Jóhönnu best að byrja sína daga, horfa á fjöllin, finna litina í birtunni og taka inn það sem er.
Kannski er það listin sjálf. Að vera til staðar.
