Hjálmar Bogi Hafliðason, forseti sveitarstjórnar Norðurþings, stígur út úr fagurgræni húsi sínu í miðbæ Húsavíkur og sest inn í bíl hjá mér. Það er sunnudagsmorgun, en Hjálmar kom mörgum á óvart á fundi framsóknarfólks í gær þegar hann tilkynnti að hann hyggðist ekki sækjast eftir endurkjöri í sveitarstjórn í vor, eftir 16 ár í stjórnmálum. Í dag langar mig að kynnast manninum Hjálmari Boga, meira en málefnunum sem hann stendur fyrir. Ég segi Hjálmari að fyrir nokkrum árum hafi ég verið að keyra á eftir honum um Garðarsbrautina og tekið eftir því að veifað var til hans úr öllum bílum sem hann mætti. Hvernig kemur maður sér í þá stöðu að þekkja alla í sínu samfélagi?
„Mér finnst gaman að vera í samskiptum við fólk. Það er svo margt gott fólk í okkar samfélagi. Gaman að heilsa, brosa, iðka falleg og jákvæð samskipti. Það er það sem byggir upp fallegt samfélag.“
Fyrir utan stjórnmálin hefur Hjálmar Bogi gegnt formennsku í nær öllum félögum sem starfa í bænum, leikfélagi, björgunarsveit, kórum. Hann viðurkennir að hann hafi verið á fullri ferð síðan hann var unglingur. „Ég sef ekkert rosalega mikið,“ segir hann og hlær. „En það er þetta sem gefur mér kraft og orku, að leggja eitthvað til samfélagsins og vera með öðrum sem vilja leggja til samfélagsins.“ Núna er hann kominn í hlé frá stjórnmálunum, í það minnsta um sinn. „Ég er 46 ára. Það er fullt eftir. Og mig vantar ekki verkefni, alls ekki.“
Hefur gaman af skriftum og söng
Hugmyndir að verkefnum leynast víða. Hjálmar nefnir tvo drauma sem hann á. „Mig langar að stofna kór fyrir fólk sem segir: ‘Ég get ekkert sungið.’ Fólk sem heldur að það sé laglaust. Það er tónlist í öllum og mig langar að búa til kór fyrir þau. Og hitt, mig langar að skrifa bók. Ég hef gaman af því að skrifa. Kannski verða það margar smásögur. Ein saga á hverri blaðsíðu. Bara venjulegt líf, litlar vinnéttur um Húsvíkinga.“
Við keyrum um bæinn. Snjórinn er ekki mokaður eins vel og áður. Sparnaðurinn finnst áþreifanlega í hristingnum á bílnum. Það hefur gefið á bátin undanfarið, en það eru líka fjölmörg jákvæð teikn á lofti. „Sveitarfélagið er fjárhagslega mjög vel statt,“ segir hann. „Við höfum ekki tekið lán í fimm ár og að því leiti komum við sterkari inn í þessa erfiðleika,“ segir Hjálmar og vitanar þar til þeirra stöðu sem upp er komin vegna lokunar á verksmiðju PCC á Bakka. Mikill samdráttur í útsvarstekjum, hjá hafnarsjóði og víðar. En það eru líka stór verkefni í gangi. Verið er að reisa nýja félagsmiðstöð og frístundahús við Borgarhólsskóla. „Þetta verður algjör bylting. Ein stærsta framkvæmd sem við höfum farið í í þrjá áratugi.“ Stolt hans yfir aðkomu að ákveðnum verkefnum leynir sér ekki. „Gerfigrasvöllurinn var til dæmis mjög umdeildur á sínum tíma. En ég held að við séum öll ánægð með hann í dag.“ Hann nefnir einnig mötuneytið við Borgarhólsskóla. Það er holt að horfa yfir farinn veg á svona tímamótum.
Ungur og gamall í senn
Við keyrum framhjá Borgarhólsskóla þar sem Hjálmar var bæði nemandi, kennari og síðar stjórnandi. Ég minnist þess hvað mér þótti Hjálmar merkileg blanda af ungum manni og gömlum manni þegar ég kynntist honum fyrst. Hann þekkti svo margt, gat talað af þekkingu um löngu liðna atburði, sem gerðust löngu fyrir hans tíð. „Pabbi minn fór mikið með mig í göngutúra og sagði mér frá fólkinu og örnefnunum,“ segir hann. „Við gengum hringinn í kringum Húsavík og skoðuðum náttúruperlurnar.“ Móðir hans kynnti hann fyrir klassískri tónlist og fræðibókum. „Ég les lítið af skáldsögum. Ég les mest fræðibækur. Það er eitthvað við það að kafa ofan í staðreyndir og samhengi sem heillar mig.“
Hann telur mikilvægt að fólk sem hefur sterkar skoðanir prófi að vera í forystu. „Hvort sem það er trúnaðarmaður, sveitarstjórn eða eitthvað annað. Það mótar mann. Það er ekki lognmolla.“
Þegar við rennum niður á hafnarsvæðið færist samtalið yfir í annað sem honum liggur á hjarta. „Mér finnst við gætum verið betri í að gleðjast yfir velgengni annarra,“ segir hann. „Hvort sem það er fyrirtækjarekstur eða einstaklingur.“ Hann talar um sjávarútveginn og ferðaþjónustuna „Við eigum að vera glöð þegar GPG gengur vel. Við eigum að vera glöð yfir því að 130 þúsund manns komi í hvalaskoðun í bæ þar sem búa 2.500 manns.“
Við keyrum undir brúnna og upp gamla búðarárgilið og komum aftur að græna húsinu þar sem samtalið hófst. Ég spyr hann hvernig hann sjái næstu tíu ár. „Ég spái því að á næsta ári verði hafin atvinnuuppbygging aftur á Bakka og að það muni fjölga á Húsavík. Við munum lifa í enn fjölbreyttara samfélagi. Stærsta verkefnið verður hvernig við ætlum að beisla kraftinn í hinu nýja og auðga það sem er gamalt.“ Hjálmar spáir hægum vexti. „Fyrst og fremst hægur vöxtur, fleiri atvinnutækifæri og stækkandi samfélag og að við fögnum þegar fólk gerir góða hluti.“
Og í eigin lífi? Hjálmar brosir. „Ég er bara ekki kominn lengra en sumarið 2026. Ég er að fara að gifta mig.“
